Joris Viellevoije2017-11-06T16:58:06+00:00

Joris Viellevoije

Joris deed mee aan de NAHSS 2017 en verbleef in de stad Beijing. Hier volgde hij twee vakken aan Peking University, bezocht hij verschillende bedrijven en voerde hij samen met zeven andere studenten een project uit voor het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. In onderstaand blog schetst hij een beeld van de bijzondere eet-cultuur in China.

“Tijdens de eerste avond in Beijing gingen we naar een lokaal restaurantje in de buurt van de campus. Hier werden we voor het eerst bekend met het typische Chinese fenomeen ‘hotpotten’. Aan de eettafel sijpelde het Chinese collectivisme sterk door. In plaats van dat iedereen een eigen maaltijd bestelde, werden er veel kleine gerechtjes uitgekozen die vervolgens op tafel werden gezet om in de hotpot te gooien. Ik herinner me nog goed hoe dit, ondanks mijn Indonesische achtergrond, tegen mijn individualistische gevoel inging. Kreeg iedereen wel genoeg en werd het eerlijk verdeeld? Betaal ik niet teveel voor wat ik daadwerkelijk eet? Ik betrapte mezelf erop dat ik extra veel at, zodat ik niet aan het kortste eind zou trekken wanneer de rekening op tafel kwam. Gedurende de weken was er echter al snel sprake van gewenning en het inzicht dat alles delen iets moois is. Dit zorgde namelijk voor een gevoel van connectie met de mensen met wie je eet. Gepaard met het eten met stokjes, waardoor je je extra bewust bent van wat en hoeveel je eet maakte het eten een belangrijk en gezellig deel van het socializen. De ronde glazen draaiplaat op de tafel zorgde tevens voor hilarische taferelen. Niet ongebruikelijk was, aangezien je nog niet zo geoefend was met het eten met stokjes, dat je tijdens het ‘opscheppen’ het eten liet vallen op tafel. Of simpelweg nog niet klaar was met het op subtiele wijze volgooien van je bord met je favoriete gerecht. Dat is dan overigens wel een nadeel: dat je ook de gerechten moet delen die je eigenlijk liever voor jezelf houdt.

Joris in Beijing

Uiteten in Beijing

Al met al, het uiteten gaan was een belangrijk onderdeel van de China-ervaring en zeker iets waar andere culturen van kunnen leren. De vraag of je niet teveel betaalde voor wat je daadwerkelijk at zal onbeantwoord blijven. Gelukkig is het eten zodanig goedkoop dat iedereen, naar zowel collectivistische als individualistische maatstaf, met liefde de rekening split."